Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009


Σαν αγγελοβάλσαμο, το άημα απ`τα στήθη, βγαίνει.

Αέλλαιο, αδείμαντο, τυρβάζει την αθαρρεσιά μου, που πάντοτε

αβουκόλητη κοιτιέτε στου εσώτερου μου κόσμου,

τον καθρέφτη.

Αγαλήνευτο, αήθη και αβόλευτο!

Μέσ` την αισθαντικότητα της στιγμής, μοιάζει

με αιμοσπερμικό αιθροβάτη που ηδονικά επιμένει,

να αιθεροβατεί, σε μια αθέμελη ευτηχία στοιβαγμένη συμμετρικά

κάτω απ`την αβέβηλη τλημοσύνη του.

Ξάφνου με ένα απότομο τάνυσμα

απλώνει άβουλος, τα αθέλγητρα, γεμάτα από τύλους

χέρια του και με μια τρυφηλή ταλαντεία,

σαν αρχαίος τευχηστήρος, αρπάζετε

απ` το Αόρατο!

Ένας ηδύμολπος, αήρουος, αινιγματοποιός!

Ένας τραγόμορφος, αιδνός, ταλαίφρων, που αδείλιαστα

δέχεται τα τελεστήρια!

Ο αδελφοποιτός τυμβοχόος, θα μείνει άγρυπνος

όλη τη νύχτα.

Το πλήθος, ζητωκραυγάζει!

Η αειζωϊα, είναι άλλη μια ψευδαίσθηση του όχλου!

2 σχόλια:

Γιάννης Παππάς είπε...

πολυ καλο κομάτι
θα σου προτεινα μόνο επειδή δεν είναι σε όλους γνωστή η γλώσσα μας
μερικές λέξεις που είναι δύσκολες να υπήρχε κάτι σαν επεξήγηση στο τέλος σαν αγνωστες λέξεις.
καλη σου μέρα

NΕΜΕΣΙΣ είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ θα το έχω υπόψην μου, άν και είμαι της άποψης πώς όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να μάθει άν το επιζητήσει.
Καλό Πάσχα σου εύχομαι από καρδίας.